کرانه های ناپیدا

نزدیک یک هفته از رفتن مامان و بابام به حج می گذره. اصلآ فکر نمی کردم اینقدر از دوریشون احساس تنهایی و اضطراب کنم. توی سن ۲۸ سالگی، داشتن این احساس وابستگی به مامان و بابام و مخصوصا مامانم برام عجیب و ترسناکه. دارم به این فکر میکنم منی که میخوام برم خارج و هزار برنامه کوفت دیگه توی سرم دارم، چطور میتونم دوری مامان و بابام رو تحمل کنم. من ِ افسرده. من ِ خودشیفته.با خواهر و برادرم اصلا احساس نزدیکی نمی کنم. یه جورایی هم از دستشون عصبانیم. وقتی مادر توی خونه نباشه عشق نیست. محبت نیست. ای خدای، یعنی توی این همه وقت من کور بودم؟ دوباره وقتی برگردن بازم کور میشم. درد ماجرا اینجاست. نمی تونم بفهمم دیگرانی که میذارن می رن و سالها ازشون خبری نمی شه، چطوری تحمل می کنن و یا چطوری فکر میکنن.